Kankeroperatie uitgesteld: 'Dan stort je wereld echt even in'

Een dag eerder dan gepland wordt Grietina Nowee uit Assen opgeroepen voor haar kankeroperatie in het UMCG. Nu, twee dagen later, zit ze met tumor en al weer thuis. Op het allerlaatste moment gaat haar operatie niet door, omdat er toch geen ic-bed beschikbaar is. 'Het zit dus nog steeds in mijn lijf.'

Maandagmiddag

Het is maandagmiddag rond een uur of twee als Grietina een telefoontje krijgt van het ziekenhuis: of ze direct kan komen. De operatie aan haar lever die voor woensdag gepland staat, wordt een dag vervroegd. Reden: later in de week zijn er geen ic-bedden beschikbaar, nu wel. 'Ja, natuurlijk kan ik komen, dat is iets fantastisch!'
Ze haast zich samen met haar man Bert naar Groningen, waar ze alle voorbereidende onderzoeken krijgt. Die avond gaat ze gespannen slapen, dinsdagochtend zal het eindelijk zo ver zijn. Twee chirurgen gaan in een uren durende operatie een tumor uit haar lever wegsnijden. Het is een uitzaaiing van darmkanker, waar ze in september al aan is geopereerd. Als deze tumor op tijd wordt weggehaald, lijken de prognoses goed.
Grietina Nowee wacht op haar operatie
Grietina Nowee wacht op haar operatie © Eva Hulscher/RTV Noord
Je denkt ook nog: ik mag blijven, maar morgen is er ook geen ic-bed
Grietina Nowee - kankerpatiënt

Dinsdagochtend

Dinsdagochtend vroeg brengt een verpleegkundige haar naar 'het voorportaal van de operatiekamers'. 'Ik lag er met nog twaalf andere mensen. Die worden allemaal een voor een opgehaald en je ziet steeds mensen kijken naar het naamplaatje van jouw bed, maar jij bent steeds niet aan de beurt. Op een gegeven moment lag ik er nog helemaal alleen.' Grietina krijgt te horen dat het druk is op de ic, maar dat om tien uur mogelijk nog blijkt dat er toch een bed is. 'Maar om twintig over elf kreeg ik de mededeling dat de operatie niet doorging. Dan stort je wereld wel even in.’
Als ze terug is op de afdeling ziet ze op haar telefoon alle lieve succeswensen van iedereen die ze snel nog had laten weten: ik kan vervroegd terecht. ‘Het is heel erg onwerkelijk. En misschien heel stom, maar je denkt ook nog: ik mag blijven en dan is het morgen zover. Maar morgen is er ook geen ic-bed en overmorgen ook niet, omdat ze me zeiden: ga maar weer naar huis.’
Ze probeert haar man Bert te bellen om haar te komen ophalen. Die staat ondertussen voor een winkel. Als de telefoon gaat, schrikt hij zich rot. ‘Grietina belt? Dat kan helemaal niet!’ Hij probeert terug te bellen, maar Grietina is in gesprek omdat zij nu haar dochter probeert te bereiken. Als Bert uiteindelijk hoort wat er aan de hand is, is hij vooral heel erg boos. In het ziekenhuis hoort hij dat de chirurgen er niks aan kunnen doen; er is simpelweg geen ic-bed beschikbaar.
Ik wou wel eens dat een niet-gevaccineerd iemand in mijn schoenen zou staan
Grietina Nowee - kankerpatiënt

Woensdag: gespannen en boos

En zo zitten Bert en Grietina woensdag weer samen aan de keukentafel. Voor hen ligt de krant met het verhaal van een hartpatiënt die vreest dat haar donoroperatie niet door zal gaan. Bert kan het niet lezen zonder opnieuw kwaad te worden. Op het kabinet dat in zijn ogen allang de ic-capaciteit had moeten vergroten en op mensen die zich niet laten vaccineren. Ook Grietina voelt dat zo.
‘Wat zouden die mensen nu denken? Ik ben daar wel de dupe van geworden en daar ben ik gewoon boos om. Mensen, jullie hebben geen idee wat iemand met een levensbedreigende ziekte doormaakt die op het moment suprême te horen krijgt dat het niet doorgaat. Ik wou wel eens dat een niet-gevaccineerd iemand in die schoenen zou staan, om te voelen wat dat met je doet! Ik vind het onvoorstelbaar, je vaccineert je niet alleen voor jezelf, maar ook voor de medemens.’
Grietina is weer thuis
Grietina is weer thuis © Eva Hulscher/RTV Noord

Leven met de tumor

Het idee dat ze nu nog altijd met een tumor rondloopt, is vreselijk spannend voor Grietina. 'Het zit dus nog steeds in mijn lijf en wat gaat het in mijn lijf de komende dagen of weken nog doen?'
De operatie is nu ingepland voor komende maandag, maar garanties dat ze echt geholpen wordt, zijn er niet. ‘Misschien moet ik wel weer hetzelfde traject doorlopen. Eén voordeel: ik weet hoe het werkt en wat het met je doet. Ik ga misschien ook met een ander gevoel denk ik naar beneden op dat bed, omdat ik weet: hoe langer het duurt, dan komt het moment dat het niet doorgaat steeds dichterbij.’
Als het hele verhaal verteld is, komen de tranen. ‘Nu moet ik eerst even huilen hoor.’
Welke afwegingen moet het UMCG maken als het om operaties gaat? Dat vertelde chirurg Carlijn Buis aan tafel bij Noord Vandaag:
Chirurg UMCG: 'We kunnen niet iedereen opereren'