Dit was 2021: Het donkerste uur

Eva Hulscher
Eva Hulscher © RTV Noord
Aan december-melancholie ontbreekt het me niet. Buiten regent het, binnen is het warm en gezellig. We spelen spelletjes tot we erbij neervallen, de kerstboom hangt vol lichtjes en het gourmetstel staat al klaar. Alleen met de traditionele terugblik op het jaar heb ik moeite. Hoe heb ik 2021 beleefd?
Dichte scholen, daar begint het jaar mee. Dat was ik alweer vergeten, totdat het vorige week weer gebeurde. Ineens herinnerde ik het me: exact een jaar geleden gingen we ook in lockdown. Het duurt tot februari voordat zoons weer naar school gaan.
Tot en met oudejaarsdag schrijft in 'Dit was 2021' dagelijks een medewerker van RTV Noord over het afgelopen jaar. Vandaag is de beurt aan Eva Hulscher.
In het voorjaar ligt alles nog grotendeels stil en pas in de zomer breekt de wereld weer open. Het buitenland lonkt. Ik herinner me stress over de vakantie, nadat door Janssen het dansen uit de hand is gelopen. Komen we Frankrijk nog wel in? We blijken toch welkom en alleen het gebrek aan zomerweer zit ons er dwars.
Zoon (6) haalt in 2021 zijn zwemdiploma’s, sluit zijn kleutertijd af en bouwt inmiddels een nieuw bestaan op in groep drie. Zoon (9) gaat door naar de bovenbouw en is zo groot dat ik onze spijkerbroeken in de was regelmatig door elkaar haal. Mijn man besluit met collega’s een bedrijf te beginnen, mijn baan slokt me geregeld tot ‘s avonds laat op en met z’n vieren leven we ons gezinsleven.
Een collega wijst me op een oude coronacolumn van mijn hand, uit maart 2020. Ik schrik niet zozeer van de inhoud; het is de simpele leeftijdsaanduiding die me raakt. Zoon (7) en zoon (4) zijn het dan nog. Een ogenblik ben ik in verwarring, tot ik besef dat corona dus al zolang duurt. Al bijna twee jaar lang is het leven niet meer zoals we het kenden.
Hoe kan ik het vergeten, vraag ik me af. Dag in dag uit ben ik uit hoofde van mijn werk met corona bezig en in vrijwel ieder privégesprek komt het voorbij. Een gesprekje over Sinterklaas gaat niet alleen over wel of geen gedichten, maar over wel of niet vieren met opa en oma. Met ‘hoe vier jij kerst’ wordt niet het menu bedoeld, maar de hoeveelheid gasten aan de dis. Het is overal en lijkt onontkoombaar.
Ineens moet ik denken aan ‘Kees’, het lied over een vriend die dan precies een jaar dood is. De zanger schippert tussen het gevoel dat alles sindsdien anders is en toch zo hetzelfde als voorheen. Het lied laveert tussen verzet en berusting tegen het leven zoals het is geworden. Het is herkenbaar. Een stukje van ons leven is stuk, maar we moeten en willen door.
Ik laat de melancholie zijn werk doen. Het is geen onprettig gevoel. De kortste dag van het jaar ligt achter ons en we gaan weer richting de lente. Van dichter Ingmar Heytze leen ik de mooiste zin van 2021: het donkerste uur komt vlak voor het licht.
Op naar een mooi 2022!