Door de mand: Kees Vlietstra over (sport)helden

Kees Vlietstra
Kees Vlietstra © RTV Noord
Zaterdagavond. We zitten in de auto. Stukje rijden. Zonsondergang op het Hogeland. Tom van ‘t Hek praat in Langs de Lijn met Marcella Mesker over de finale op Roland Garros van zondag. Gaat Rafael Nadal voor de veertiende keer op het Parijse gravel winnen? Nadal is een sportheld volgens Marcellla.
‘Wie is eigenlijk jouw sportheld pap?,’ vraagt Nick terwijl we Kantens binnenrijden. Daar hoef ik niet lang over na te denken: ‘Larry Bird.’
Jongste zoon kijkt me aan. ‘Bird? Waarom in godsnaam Larry Bird?’
Ben blij met deze vraag. Kan ik eindelijk eens uitleggen dat team sport gaat over samenwerken, meewerken en hard werken. En dat Larry Bird daar de personificatie van is. Dat ik hem aan de hand van wat quotes van mijn held kan vertellen waar het écht over gaat in sporten in een team. Ken ze uit mijn hoofd.
'It doesn’t matter who scores the points, it’s who can get the ball to the scorer.'
'I hate to lose more than I like to win.'
Terwijl we Kantens uitrijden geef ik college: ‘Nou, om te beginnen was Bird een fenomenale schutter. Een stijve hark maar een pure schutter. Eigenlijk zag hij er niet uit maar wat een winnaar was Bird.’ Nick kijkt naar buiten en valt me in de rede. ‘Eigenlijk lijk jij wel een beetje op die Bird van je.’
Ik voel warmte, mijn bloedeigen zoon plaats me op dezelfde hoogte als Larry.
‘Ja, jij ziet er ook niet uit pap.’
In de week dat Rafael Nadal voor de veertiende(!) keer Roland Garros wint was het vooral de week van stoppende helden. Zo maakte Tom Dumoulin bekend dat hij na dit seizoen stopt met professioneel wielrennen. Hij lichaam doet niet meer wat het hoofd wil. Dumoulin wil er met een knal uit in september: wereldkampioen tijdrijden in Down Under.
Een andere stoppende held. Freddy de Grooth heeft zaterdag zijn laatste wedstrijd gespeeld. Freddy Frikandel stopt na 544 (!) doelpunten met voetballen op de noordelijke amateurvelden. Volgend seizoen wordt Freddy trainer van zijn eigen cluppie: Groninger Boys. De Grooth ging er, net als illustere voorgangers Zinédine Zidane en Thieme Klompe, in zijn allerlaatste officiële wedstrijd met een knal uit. Rode kaart. Toen de wedstrijd was afgelopen zat Freddy al aan de bruine fruitschaal.
Nog een held die zijn afscheid heeft aangekondigd; Huub van der Lubbe van De Dijk. Huub stopt om allerlei redenen. Één reden is een medische. Hij hoort de hele tijd een gesuis in zijn oren. 'Het voelt als een aankondiging van het einde, van de resolute onomkeerbaarheid der dingen. Ik probeer dat gesuis inmiddels maar te koesteren. Het is een soort Stichting Blijvend Applaus.’
Stichting Blijvend Applaus. Wat een knaller van Huub. Mooie titel voor een afscheidslied. Moest door de aankondiging van het afscheid van De Dijk terugdenken aan de eerste keer dat ik ze live aan het werk zag. Oosterpoort, grote zaal. Een vrijdagavond in december, begin deze eeuw. Ik moest die avond eerst nog training geven aan de eerste selectie van mijn geliefde korfbalclub Nic.. Het voorprogramma zou ik sowieso niet halen.
‘Dat is ook helemaal niet erg. Ik wacht wel op je in De Kleine Oosterpoorter,’ zei mijn broer. Broerlief had een nieuw kroegje ontdekt aan de Meeuwerderweg en dat zou onze ontmoetingsplaats worden. Halverwege de training kwam ik er tot mijn schrik achter dat ik helemaal geen ‘concert kleding’ aan had. Liep in werkkleding, trainingspak. Snel mijn broertje gebeld, die stelde me gerust. ‘Komt goed, ik neem wel even een spijkerbroek voor je mee.’
Na afloop van de training met Dumoulin-snelheid naar de Meeuwerderweg gefietst. Benieuwd naar De Dijk én naar De Kleine Oosterpoorter. Mike had gelijk. Prachtig klein kroegje. Het was druk. Broertje zat aan de bar. Met een ‘moi’ trok ik mijn trainingsbroek uit. Ida stond achter de bar en keek met een ‘bek open zuurkool’ gezicht naar een nieuwe klant die tien seconden na binnenkomst midden in de kroeg in zijn onderbroek stond. Mike stelde ons aan elkaar voor.
‘Ida, dit is mijn broer Kees.’ Terwijl ik me in de spijkerbroek van broerlief hees mompelde Ida:
‘Moi Kees, bijzonder dit. Biertje?’
Mooie tijden. Terug naar de onze. Terug naar de Stichting Blijvend Applaus. Blijvend Applaus voor Larry, Rafael, Tom, Freddy en Huub. Wanneer ga je stoppen met iets wat je zo goed kan, wat je zo leuk vindt, waar je anderen zoveel geluk mee geeft. Niet makkelijk. Zou bovenstaande mannen willen uitnodigen om daar eens goed met elkaar over te praten. Aan de bar van De Kleine Oosterpoorter. Want daar had mijn broertje twintig jaar geleden al gelijk in. Dat is een Dijk van een kroeg.