De jaarlijkse 4Mijl-strijd

© Archief (Martin Nuver/112groningen)
Het is elk jaar weer hetzelfde ritueel. Eind mei wordt een oproepje door het bedrijf gejaagd. Sportievelingen gezocht voor het 4Mijl-team.
Een

aanval van (misplaatste) jeugdige overmoed leidt steevast tot een spontane opgave. Daarna breekt op zeker een te lange periode aan vol afstel. Altijd wel weer een smoes voorhanden om de eerste training nog even niet door te laten gaan. Tja en zo begint half augustus de tijd te dringen en is daar de jaarlijkse looppaniek. Dus komt het luie lijf dan eindelijk van de bank. Het eerste trainingsloopje gaat gek genoeg nog wel. De keren daarna volgt de echte strijd, die steevast leidt tot die ene, prangende vraag; waarom eigenlijk?
Inderdaad, waarom? Elk jaar weer de angst om ooit een keer stil te vallen en zo de hoon van die dikke rijen publiek op te roepen. Elk jaar een grotere kans op een ouwe-lullen-tijd, die met hoongelach door thuis- en werkfront zal worden ontvangen. Elk jaar in Haren als vee achter de hekken en maar wachten tot je los wordt gelaten. Elk jaar gedrang op de route. Dus, inderdaad: waarom toch die jaarlijkse 4Mijl-strijd?
De verklaring is simpel. De 4Mijl is het mooiste sportieve evenement van Groningen. Een heus feestje op een prachtige, overbekende route. Daar wil/hoor je bij te zijn. Zeker dit jaar: op 10-10-10. Mooier kan niet. Dus voor allle tijdelijke mede-sportievelingen die de komende weken de pijp aan Maarten dreigen te geven: nait soezen, nog eem deurzetten. Nog een paar weekjes en dan volgt de beloning in de vorm van die alles verlossende finish op de zo vertrouwde Vismarkt. En volgend jaar - bij de 25-ste editie - stinken we er gewoon weer in.