Charlie de ijscoman: 'Denk je dat ik thuis zo ben? Mijn vrouw schopt me de deur uit'

Charlie Westerhof met zijn zelfgebouwde ijscokar
Charlie Westerhof met zijn zelfgebouwde ijscokar © Elwin Baas/RTV Noord
‘Aardbeitjes, chocolade, vanille en natuurlijk passievrucht. Een sorbetje aardbei? Kijk eens. En zo gaat het de hele dag. Gezellig!’ IJscoman Charlie Westerhof met zijn Amsterdamse accent is een vrijwel niet te missen verschijning in de stad Groningen.
‘Dag lieve schat, jij wil passievrucht, hè?’ Westerhof schept een ijsje uit zijn zelfgebouwde felroze ijscokar, die versierd is met hoorntjes, kleurrijke ijsbollen en een bel.
‘Dit is mijn toneel en ik ben jullie acteur’, zegt hij met gespreide armen. ‘Straattoneel met mijn karretje. Want denk je dat ik thuis zo ben? Mijn vrouw schopt me de deur uit. Ik ben bekaf ’s avonds.’
'Aardbeitjes, chocolade, vanille! Deze ijskar is mijn straattoneel'

Zenuwpijn

Maar achter al die vrolijkheid gaat iets anders schuil. ‘Ik heb vreselijke zenuwpijn in mijn rug gehad. De dokter zei: je mag geen zwaar werk meer doen. Toen ik thuiskwam vroeg mijn dochter om een ijsje. Ik herinnerde me dat wij vroeger zo’n karretje in de buurt hadden met een meneer en een belletje. Samen met mijn dochter heb ik vervolgens dit karretje getekend.’
Als ik kinderen aan de kar had, was de pijn weg
IJscoman Charlie Westerhof

'Ze mogen je of ze mogen je niet'

‘Komt u maar hoor.’ Westerhof serveert weer een ijsje aan een klant. ‘Het mooiste van mijn vak is wat daar aankomt’, glimlacht hij terwijl hij een kindje aan de overkant van de straat ziet. ‘Kinderen hebben iets onbedorvens, iets eerlijks. Ze mogen je of ze mogen je niet. Ik heb een hele tijd pijn gehad, maar als ik kinderen aan de kar had, was de pijn weg.’
Westerhof is gelukkig als ijscoman. ‘Dit betekent vrijheid, niet gebonden zijn aan regels. Ik hoef alleen maar te zorgen dat mijn ijs koud blijft en dat ik vrolijk ben. Dus zeg het maar: aardbeitjes, chocolade, vanille of toch maar passievrucht?’