Door de mand: Een hink-stap-sprong sportweekend

Kees Vlietstra
Kees Vlietstra © RTV Noord
Het was een hink-stap-sprong sportweekend. En dan met name in het hoofd. Mijn hoofd. Hard werken ook. Door het absorberen van het Groninger sportnieuws dwaalden mijn gedachten regelmatig af wat op zich fijn is voor inspiratie van deze column.
Aan de andere kant koste het een shirt vol transpiratie om weer terug te komen in het hier en nu. Hoe dan ook: inspiratie plus transpiratie maakt deze creatie:
Beachvolleyballer Alexander Brouwer uit Groningen is er met zijn kompaan Robert Meeuwsen niet in geslaagd de kwartfinales van het EK te bereiken. Het Nederlandse duo, dat in München als tweede was geplaatst, verloor in drie sets van een Oostenrijks koppel.
Terwijl Brouwer zand hapte keek ik via een livestream naar een ander groot zandevenement.
Op het strand van Nador in Marokko werd er gekorfbald. WK beach. De Groningse tweelingbroers Kevin en Jesper van Haastrecht loodsten als bondscoaches van Marokko het gastland naar een keurige zesde plaats. Polen werd verrassend wereldkampioen door Portugal in de finale te verslaan. België pakte brons en Nederland hapte naar zand en adem om uiteindelijk als vijfde te eindigen. Eindelijk het onvoorspelbare podium waar het korfbal zo aan toe is.
Ander sportnieuws. FC Emmen won met 3-2 van FC Utrecht. Utrecht speelde zonder Mark van der Maarel. Die had een pappadag opgenomen. Mark werd van de week voor de tweede keer vader en besloot om het duel in Emmen van zijn ploeg FC Utrecht zaterdagavond over te slaan voor een papadag. Er kwam veel kritiek op de aanvoerder van de Domstedelingen, maar trainer Henk Fraser nam zijn pupil in bescherming. Hij had met de kennis van nu dezelfde keuze gemaakt.
Ik uiteindelijk ook. Met de kennis van nu en vooruit, ook met de kennis van toen. Gedachtensprong.
Oktober 2004. Ik was toen ook al coach van Nic.1 en om de één of andere bizarre reden was het Groningse Nic. ingedeeld bij Fortis, een club uit Middelburg. Meer dan 700 kilometer rijden voor een korfbalwedstrijdje. Vond ik wat overdreven. Dat heb ik toen ook duidelijk gemaakt bij mijn collega Dick, de competitieplanner.
‘Hé Dikkie mejonge, weet je wel hoe ver het is van Groningen naar Middelburg? 356 kilometer. Alsjeblief. Enkele reis Dikkie Dik.'
Dick gaf aan dat er eerlijk was geloot. Dat geloofde ik wel. Maar met zo'n uitkomst kan je toch wel even opnieuw eerlijk loten was mijn reactie. Was er een notaris aanwezig bij de loting wilde ik weten.
‘Nee,’ was het antwoord. ‘Wie dan dan wel?,’ ging ik nog even door.
'Gewoon iemand van het kantoor,' reageerde Dick kribbig.
'Wat weten die er nou van man? Iemand van kantoor, pfff,’ ging ik verder. 'Die weten niet eens dat korfbal een gemengde sport is.'
Dat had ik niet moeten zeggen. Dick ontplofte. Als je aan zijn collega's kwam dan kwam je aan Dick zelf. Hij duwde me zijn kantoor uit. Ik gaf me gewonnen. Het werd Groningen - Middelburg. Tenminste voor de selectie van Nic. Een dag voor de wedstrijd werd onze Nick geboren. Net op tijd dacht ik nog. Kan ik mooi mee naar Middelburg. Dat werd uiteindelijk vakkundig en met enige drang en dwang uit mijn hoofd gepraat. Pappadag.
Nog weer ander sportnieuws. RTV Noord:
‘De negentienjarige Beejée Westerdijk uit Hoogezand heeft met het Nederlands vrouwenteam een bronzen medaille gewonnen op het Europees Kampioenschap bowlen in het Deense Aalborg.’
Knap van Beejée. Prachtige naam ook, Beejée. Daar heeft de pappa van Beejée wel even een pappadag over na kunnen denken toen hij baby Beejée aanmeldde bij de burgerlijke stand. Allitereert ook lekker: Bowlende Beejée. Beejée Bowling.
Gedachtensprong (slot). Toen Nick was geboren en we als trotse ouders na een paar maand eindelijk een pappa-en mamma avondje samen waren vroeg ze of ik zin had om gezellig te gaan bowlen of dat we liever thuis zouden blijven. Ik had totaal geen zin om met mijn vingers in gaten te moeten zitten waar iedereen al met zijn zweethanden in heeft gezeten. Dus ik zei haar, kom laten we gaan bowlen.