Dit was 2022: Mijn onverwachtse overlijden

Reinder Smith
Reinder Smith © RTV Noord
Vorige week was ik voor het eerst sinds maanden een keer op de redactie van RTV Noord. Op het prikbord tegenover de koffieautomaat hingen drie rouwkaarten van (oud-)collega’s die we dit jaar hebben verloren. Daar had ik dus bijna naast gehangen, dacht ik. Reinder Smith, 18 juni 1961 -21 augustus 2022. Dat ik nog wel leef is niets anders dan een wonder.
Ik dacht altijd dat een hartinfarct iets was voor kettingrokende, te dikke, ongezond levende mensen, maar zeker niets voor mij. Dat was een vergissing die me bijna fataal werd. Want achteraf gezien waren er wel degelijk symptomen dat er iets aan de hand was. En hoe atypisch voor een hartinfarct ze ook waren, er gingen wel alarmbellen af.
Tot en met oudejaarsdag schrijft in 'Dit was 2022' dagelijks een medewerker van RTV Noord over het afgelopen jaar. Vandaag is de beurt aan Reinder Smith.
Mijn vrouw Sophie begreep daarom direct wat er aan de hand was toen ze boven vanuit de slaapkamer een harde bons hoorde. Met de telefoon al in de hand stormde ze de trap op en sloeg alarm. Nu zijn er veel klachten over de zorg in Nederland, maar ik kan u verzekeren dat de spoedeisende hulp uitstekend functioneert.
Mijn vrouw, de buurman en vier burgerhulpverleners om mij te reanimeren, twee politieauto’s die de straat afzetten, de traumaheli met een arts om mij te beademen, twee brandweerauto’s om mij uit de slaapkamer te takelen en twee ambulances die de reanimatie overnamen. Volgens de reconstructie van Sophie waren er die zondagavond binnen de kortste keren negentien mensen in ons huis om mijn leven te redden.
En dat het lukte is een wonder. Mijn hart had vijf schokken van de defibrillator nodig om weer op gang te komen. Toen het uiteindelijk weer klopte was er al meer dan een kwartier verstreken.
Mijn redding hing van toevalligheden aan elkaar. Een week later en we waren ergens op een camping in Frankrijk geweest, ver weg van alle nooddiensten. Een kwartier eerder en Sophie was nog in de winkel geweest en had me niet horen vallen. Onze buren waren dat weekend verhuisd, maar net op dat moment was de buurman nog even thuis en die had reanimatiecursussen op zijn werk gehad. En bij toeval wonen we in een wijk waar veel burgerhulpverleners wonen. Vrijwilligers die kunnen reanimeren en een appje krijgen als er een hartinfarct bij hen in de buurt is. Binnen een paar minuten waren er vier bezig om mij terug naar het leven te brengen.
‘Hoe het was om dood te gaan?’
Vrijwel niemand durft het te vragen maar toch is iedereen er nieuwsgierig naar. En ik moet ze allemaal teleurstellen. In mijn geheugen is ruim een week volledig gewist. Ik weet nog dat ik op een mooie zondagmiddag in augustus bezig was onze voordeur te schuren, me niet goed voelde en even ging liggen. Een week later kwam ik langzaam weer bij kennis in het ziekenhuis.
Alles wat daar tussendoor gebeurde ben ik kwijt. Geen moment van pijn, geen angst, geen besef van sterven. Ineens was ik weg en zelfs dat herinner ik mij niet. En zo had ik dus, hoe vreselijk dat ook klinkt, een hele mooie dood.
Mijn herinneringloze dood staat in schril contrast met de nachtmerrie die mijn vrouw meemaakte. Met als donkerste moment de chirurg die na de spoedoperatie vertelde dat ze er rekening mee moest houden dat ik de nacht misschien niet ging overleven. Hoe het voelde om mij met al die slangen in mijn lijf te zien liggen op de ic kan ze nog steeds niet vertellen.
Wat heb je er nu van geleerd? Heeft het je leven veranderd?, vragen veel mensen. Ja, ik kijk nu iets anders naar het leven, of eigenlijk kijk ik anders naar de mensen om mij heen. Er zijn goede en slechte dagen, maar langzaam maar zeker herstel ik en zo kon ik op 5 december de verjaardag van mijn oudste dochter vieren. 'Ik wist niet dat ik zoveel van je hield', zei ik toen ik haar omhelsde en feliciteerde.
Soms maken wij van de pers een foutje en publiceren we per ongeluk de necrologie van iemand die nog niet overleden is. De ‘dode’ kan dan in de krant lezen wat anderen echt van hem dachten. Dat heb ik nu ook meegemaakt. De oprechte aandacht van zo veel mensen, zoveel kaarten, bloemen en bezoek... Dat had ik nooit verwacht. En nog steeds, al zijn we weer een paar maanden verder, valt mijn vrouw nog steeds af en toe stil, schiet ze vol en zegt: ‘Oh, ik had je zo gemist als je er niet meer was geweest’.
Zo hoorde ik dus uit hun eigen mond wat er in mijn eigen necrologie had gestaan. Dat was voor mij de meest bijzondere ervaring van 2022.
Reinder Smith