Door de mand: Kees Vlietstra heeft ervaring met bekertrauma's

Kees Vlietstra
Kees Vlietstra © RTV Noord
Het is donderdagavond en ik rij over de Ring Oost, van Kardinge naar Meerstad. De werkdag zit erop en ik heb net de laatste training aan mijn geliefde korfballers van Nic. gegeven in de voorbereiding op de competitiewedstrijd tegen het Scheveningse KVS. Tijdens de training sijpelen de tussenstanden uit de Euroborg door. 0-1, 0-2, 0-3. FC Groningen speelt voor de Toto KNVB-beker tegen Spakenburg.
De amateurs staan met 3-0 (!) voor. Bij die tussenstand stap ik in de auto richting huis. Commentator Stefan Bleeker is op Radio Noord mijn bijrijder. In tegenstelling tot de FC is Stefan in vorm. Dankerlui maakt de 1-3. Het kan nog, helemaal als diezelfde invaller de 2-3 scoort. De stem van Bleeker slaat over: ‘En dan neem ik hier even een slokje. Dat kan ook wel, want Spakenburg neemt alle tijd om de bal weer in het spel te brengen.’
Het is retespannend. Bij afslag Meerstad rij ik door. Vastbesloten om de wedstrijd op de radio ‘uit’ te luisteren. Rondje Ring. Ter hoogte van de Euroborg geeft Bleeker niet alleen een snoeiharde analyse over het spel, het volgevreten vedettegedrag van Suslov en Kasanwirjo, het falende transferbeleid van Fledderus en de onrust op de Noordtribune, maar doet hij ook gewoon nog live verslag van de laatste paar minuten (‘ik neem nog maar even een slokje.’)
Spakenburg knikkert de FC uit de beker. Ik rij langs de sportvelden van West-End. Het uitgestelde nieuws van 22.00 uur meldt dat tenniscommentator Marcella Mesker de Theo Koomen-award heeft gewonnen. Ze krijgt de prijs voor haar verslag van de finale van het tennistoernooi van Rosmalen. Juryrapport: 'Zij beschrijft de overwinning van Tim van Rijthoven op favoriet Medvedev op een professionele, toegankelijk manier. Maar ze weet met haar enthousiasme ook duidelijk te maken hoe sensationeel de overwinning is.'
Mooi voor Mesker, en ik denk direct aan Bleeker. Want als Marcella de Theo Koomen-award al wint, dan wordt het de hoogste tijd dat Stefan voor zijn live verslag van FC Groningen - Spakenburg de eerste Henk Kok-Bokaal krijgt. Juryrapport Meerstad: ‘Bleeker beschrijft de beker nederlaag van de FC op zijn Gronings: met professionele en cynische afschuw en vol ongeloof. Kon minder. Zoals het hoort.’
Zaterdagmiddag. 'Johan Cruijff' aan de lijn. ‘Hé, ik ben erbij hoor’, stelt hij me gerust. ‘Acht uur begint het toch?’ Taco Poelstra, de Cruijff van het korfbal, belt altijd op de wedstrijddag van Nic.1. Soort van bijgeloof. ‘Die André Kuipers is toch coach van KVS?,’ vraagt Cruijff. ‘Als hij zichzelf maar niet inzet.’ Ik verstijf even maar kom met een ijzersterke reactie: ‘Dat durft-ie niet. Dan zet ik mezelf ook in. Tot vanavond.’ Bij het wegdrukken van Cruijff gaan mijn gedachten alle kanten op. FC Groningen, bekerverlies, Nic. Taco Poelstra, André Kuipers.
Via het Geheugenbalkon is het zomaar 1999, een woensdag in april. De zaterdag ervoor stonden we met Nic.1 in een bomvol Ahoy’ om Nederlands Kampioen te worden. Net niet gelukt. Vier dagen later stond de tweede ronde van de Jan Mulder beker op het programma. Hoofdklasser Nic. tegen vierde klasser CSL. In Britsum. Heel Noordwest-Friesland, van Leeuwarden tot Terschelling, was uitgelopen. Een boerenkapel heette ons van harte welkom. Vond het wel gezellig.
Bij het inschieten veranderde mijn gemoedstoestand enigszins. Alhoewel ik gek ben op het spelen op gras - het liefst vochtig gras - was het gras in Britsum niet mijn gras. De terreinknecht had van de technische staf van CSL de opdracht gekregen het gras na de winter niet te maaien. Opdracht keurig uitgevoerd door Geale.
In ons sterrenensemble dat Nic.1 heette speelde ook balvirtuoos Taco Poelstra. Taco was een behendige aanvaller, die een sterke voorkeur had om de bal via een bounce-pass naar de aangever te gooien. Meestal was de dame in de aangeefpositie Angelique Klompmaker. Tijdens het inschieten zijn we zes ballen kwijtgeraakt in het hoge gras. Nooit weer teruggevonden. Zes keer na een stuitballetje van Taco, die bleef volharden, zelfs na een waarschuwing van onze trainer Hans van de Kaa, om de bal over de grond te spelen.
De Blauhûster Dâkkåppel zette het Friese volkslied in. Bij terreinknecht Geale liepen de tranen al over de wangen. Het Groningse 'Van Lauwerszee tot Dollard tou' werd niet gespeeld. Niet zo netjes.
Ik liep ons aansvalsvak in. Gaf mijn persoonlijke tegenstander een hand. Was blij dat ik hem weer terug kreeg. Wat een kolenschop. Die bankschroef was van een jong ventje. André Kuipers heette hij, hoorde ik na afloop. Heb de hele wedstrijd geen kans gehad. (Ter verdediging: diezelfde Kuipers werd later een gelouterd international, korfballer van het Jaar en vier keer kampioen van Nederland).
Hoofdklasser Nic. stond op verlies tegen godbetert vierdeklasser CSL. Mijn vakmaat Taco zag de bui al hangen en liet zich in de rust wisselen, onder het mom van een plotseling opkomende knieblessure, nadat we hem na een kwartiertje zoeken ergens rond de middellijn hadden gevonden met zijn koppie nog net boven het hoge gras. Na afloop - we waren kansloos en schandelijk uit de beker geknikkerd - zat Taco met een bedrukte glimlach aan een biertje in het hossende dorpshuis. ‘Jammer jongens maar ík ben met Nic. nog nooit uitgeschakeld in de beker’, liet hij fijntjes weten.
Zondagmiddag. FC Groningen - Feyenoord: 0-3. Gehoord op de Noordtribune: ‘Zo, die schijt-Rotterdammers weten ook even weer waar ze staan.’ Beste Mark Jan, er is nu toch wel een beetje paniek in de tent. Het is aan jou. Bij paniek horen paniekaankopen. Dat kun je toch nog wel?