Door de mand: Kees Vlietstra mijmert over basketbal

© RTV Noord
'Mehehehe' mekker ik. Eddy kijkt me verbaasd aan. Aan mijn kin hangt een witte schuimkraag bier. Ik heb direct spijt. Ongepaste actie. Waarom nou altijd die flauwe grap?
Geef me een vers getapt biertje en ik druk mijn kin in de schuimkraag. De drang om te vermaken is sterker dan mijn broze waardigheid. Eigenlijk lacht er nooit iemand om mijn practical joke en dat maakt het iedere keer behoorlijk gênant. Toch kan ik het niet stoppen. Pavlov reactie.
Snel veeg ik met de mouw van mijn shirt mijn kin droog. Eddy schudt met zijn hoofd terwijl hij een slok neemt. We staan met elkaar te praten op een feestje. Al snel gaat het over basketbal. Over pleintjesbasketbal in de jaren tachtig, over Donar, over Glenn Pinas, over de NBA, over 'zijn' Los Angeles Lakers, over 'mijn' Boston Celtics. 
'Wie is jouw koot eigenlijk?,' vraagt Eddy terwijl hij me een vers getapt biertje geeft. Ik kijk hem vragend aan. 
'Koot? Wat is dat nou weer? Met je koot. En Bie. Kloot bedoel je. 
'Nee, piemel,' roept Eddy. 'Geit op zijn Engels. GOAT. Greatest Of All Time.'
Natuurlijk, geit op zijn Engels. Ik druk mijn kin in de schuimkraag in het glas. 'Mehehehe'
Wie is mijn Goat? In het basketbal is dat niet zo moeilijk. Michael Jordan natuurlijk. Zes keer NBA kampioen met de Chicago Bulls, twee keer Olympisch goud met het Dream Team en nog een vracht aan individuele prijzen. Jordan is nog steeds mijn goat omdat hij basketbal naar een ander niveau heeft getild. Jordan kon vliegen. Boegbeeld van Nike. Mooie speler. Niet slecht. 
Als ik van het feestje naar huis fiets denk ik aan mijn basketbalverleden. Meest bijzondere ervaring was de finale ronde van het pleintjesbasketbal toernooi 3 tegen 3 op de Grote Markt. Een warme zondagmiddag ergens in de jaren '90 van de vorige eeuw. Samen met vriend Taco, broer Mike en zwager Peter hadden we ons ingeschreven als De Mandjeballers. Dat vonden onze tegenstanders al niet leuk.
In de voorronde hebben we werkelijk wervelend basketbal laten zien. We speelden volgens het 'free lance passing game' principe. Hoorden we achteraf. We gooiden net zo lang de bal naar elkaar totdat er één zo dicht bij de basket stond dat hij wel moest schieten. En dan was het 2-0. Ja, en omdat de puntentelling bij basketbal per twee gaat ging dat hard.
Peter onttrok zich als enige aan het snelle circulatie spel. Peter speelde als een zeer statische shooting forward. Peter stond de gehele eerste ronde op een putdeksel. Bij balbezit en bij balverlies. Hij had wel een plausibele reden voor zijn vaste positie. De avond ervoor was het gewoon zaterdagavond in hetzelfde Groningen en dat had Petertje even gevierd. Zwagertje wilde geen enkel risico lopen mocht de alcohol en het broodje kebab van de avond ervoor via anti peristaltische bewegingen een weg omhoog zoeken. Peter kon dan via de put het goedje teruggeven aan het grondwater. Wel zo netjes.
Al met al wisten die basketballers totaal niet wat ze met die korfballers moesten. Als de speaker de laatste minuut aankondigde gingen we van zover mogelijk met het aloude zesje schieten. Taco scoorde zelfs zittend vanaf het terras van café Der Witz. Vonden we alle vier wel grappig.
Onze volgende tegenstanders vonden het allemaal wat minder grappig. In de tweede ronde speelden we tegen een stel bajesklanten. Badr Hari, Klichko en Pepe, dat soort gasten. Veel tattoos, gouden tanden en kettingen. Slopende slagers zonder verdoving. De beuk ging erin. En aangezien pleintjesbasketbal zonder scheidsrechters wordt gespeeld en onze tegenstanders net als de huidige integriteitscommissie van de VVD geen eigen fouten toegaf liep dit helemaal uit de hand. Met achtervolgingen over de terrassen tot in de Gelkingestraat aan toe. Toen kwam Peter wel ineens van zijn putdeksel af.
Uiteindelijk werden de Bad Boys gediskwalificeerd zodat de brave Mandjeballers in de finale stonden. Die gingen we vol vertrouwen in. In ons hoofd waren we al kampioen. Ik zag mezelf al op het balkon van het stadhuis staan met een biersik aan mijn kin. Er moest alleen nog even gewonnen worden. Beetje zoals Feyenoord wel even van Excelsior zou winnen. 
Het was druk bij de finale. Onder het toeziend oog van Donar coach én Feyenoord supporter Pinas begon Peter de finale aan de kant. Stukje terreinverkenning, waar is de put? Over de finale zelf zal ik kort zijn. Aanvallend liep het nog wel. Verdedigend hadden we het een stuk lastiger. Met name tegen één lange gast. We hebben het alle vier tegen hem geprobeerd, zelfs met zijn vieren tegelijk (was toch geen scheidsrechter) maar er was geen beginnen aan. Die gozer flikkerde alle ballen in het netje. Taco heeft de laatste twee minuten zelfs op zijn hoofd gezeten maar het maakte Klaas Steegstra, zo heette de beste man, niets uit. Peter probeerde met zijn putdeksel nog een schot van Steegstra te blokken. Kansloze missie. Klaas speelde de wedstrijd van zijn leven.
Na afloop hoorden we van een glimlachende Pinas dat deze Klaas bij Donar onder contract stond (*). We stonden perplex. We waren het Feyenoord van het basketbal. Weg balkonscene. 
Ik fiets Engelbert in, bijna thuis. De schapen van boer Mulder grazen in het weiland. Voor de boerderij loopt een geit aan een ketting. Fuck Michael Jordan. Klaas Steegstra is met terugwerkende kracht mijn koot. 
(*) uit: 'Van Bill', Keesboek