Instellingen

Weblog: Vasthouden, dit gevoel

© Archief

Tweemaal daags trainen op een veld dat doet denken aan de greens van golfclub Westerwolde. Tussendoor wordt uitgebreid gas terug genomen. Topfaciliteiten en een zeer gezonde arbeid-rustverhouding.

In de lobby van het vijfsterrenhotel hangen FC Groningen-spelers met smartphones, laptops en iPads. Tevreden gezichten, intense ontspanning. Menigeen voelt zich hier op Tenerife al net zo thuis als orca Morgan. Voornaamste doel is dat goede gevoel na een week mee terug naar huis te nemen.

Mijn eerste trainingskamp was op Schiermonnikoog. Ik was negen en keeper van WVV E2, Winschotens voetbaltrots die dag, een warme zaterdag in mei. Onze aanhang was enorm; ouders, broers en zussen. Vriendinnen hadden we nog niet, op de trainer na.

Niemand kende haar tot dat moment, iets dat faliekant verkeerd had kunnen uitpakken. De voorbeelden zijn te talrijk om op te noemen. Een vreemde vrouw op trainingskamp. Rampzalig.

De blonde dame - veel weet ik niet meer van 'r - deelde echter op de boot al winegums uit. Mijn teamgenoten en ik gaven blozend onze goedkeuring.

Ons programma zat boordevol, wat nou arbeid-rust. We trainden, renden over 't strand en speelden zelfs een wedstrijd.

Vv De Monnik bracht een elftal op de been, terwijl wij gewend waren met slechts zeven in het veld te staan. Een aantal van de eilandjongens was de E-pupillen bovendien ruim boven 't hoofd gegroeid. Enfin, we sloten (in mijn herinnering) een compromis en speelden op een veld dat voor onze spits te lang was en met doelen die mij te breed leken.

Ik geloof dat wij zelfs verloren van De Monnik.

Veel belangrijker was echter dat gevoel waarmee wij huiswaarts keerden. Op de boot haalde de vriendin van de trainer een tweede zak winegums tevoorschijn. (Trainingskamp geslaagd.)