Jasper Staal heeft boek over zijn vader Ede af: 'Ik weet niet of het goed of slecht is, maar het is integer'
Din blift allain d'herinnering. Zo heet het boek dat Jasper Staal over zijn vader Ede geschreven heeft. Een boek vol herinneringen, foto's en verhalen. Het bracht Staal, die zijn vader nooit heeft gekend, dichter bij zijn vader dan ooit.
'Het was een emotionele reis', aldus Staal. 'Ik heb mijn vader nooit gekend, maar hij is mijn hele leven wel dichtbij geweest. Ik voelde en voel dat hij iets heeft achtergelaten wat leefde in de Groningers.' Hij was drie maanden oud toen zijn vader overleed.
Jasper Staal vertelt over zijn boek in Noord Vandaag op TV Noord:
Boek over Ede Staal is af: 'Ik ben nog nooit zo dicht bij mijn vader geweest'
'Neus tegen het glas'
Het boek leerde hem veel over zijn vader. 'Door dit te maken en om te voelen hoeveel mensen nog om hem en zijn muziek geven en hoeveel hij voor Groningers heeft betekend, heb ik het gevoel gehad dat ik met mijn neus tegen het glas aan zat. Hij kan niet terugkomen, maar zo dichtbij ben ik nog nooit geweest', aldus Staal.
'Ik heb ontdekt dat hij nog zo leeft in de Groningers', vertelt Staal. 'Dat is heel troostend voor mij en voor mijn familie. Ede Staal is een beetje voor iedereen geworden.'
'Het is niet alleen een therapeutisch traject voor mezelf geworden, maar het is ook een boek waarmee ik luisteraars en de mensen die Ede Staal een warm hart toedragen, iets wil geven. Een soort van checkpoint in de tijd waarop we verder kunnen teren, met herinneringen die anders misschien wel vervliegen.'
Vinger op de zere plek
Iets dat Staal vaak hoort, is: 'je hebt je vader nooit gekend, dus je kan hem niet missen', maar dat slaat de plank mis. 'Ik had niet verwacht dat er zoveel emotie zou loskomen, ik heb best wel intens verdriet gevoeld', legt Staal uit. 'Dan zat ik zo twee, drie uur te janken, dat zag ik even niet aankomen.'
'Toen het boek af was, dacht ik ook: of het goed of slecht is, weet ik niet, maar het is integer. Ik heb de vinger diep op de zere plek in mijn ziel kunnen drukken en dat voelde ook nog goed, op een rare manier. Het was bijna alsof papa er gewoon was.'
Het boek is nu helemaal af. Staal is 'ontzettend trots' op het eindresultaat, maar wel met een kanttekening. 'Het liefst had ik het boek niet willen maken, want dan had hij nog geleefd. Maar ik hoop dat mensen nu meer begrijpen over de bodem waarop zijn muziek is gemaakt. Het is een mooie verzameling geworden.'
